Ένα χρόνο μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, και το πλατύ ποτάμι του κόσμου που βγήκε στους δρόμους για να διατρανώσει την καθολική αντίθεση του ελληνικού λαού με την υπογραφή της δικαιώνεται πλήρως.
Η Συμφωνία λειτουργεί σε βάρος της χώρας και των εθνικών της δικαίων, μα εκείνοι που την υπέγραψαν τιμωρήθηκαν στις κάλπες. Η πληγή από την κύρωσή της παραμένει ανοιχτή, και θα κλείσει μόνον όταν η επόμενη κυβέρνηση, όποια κι αν είναι αυτή, προκηρύξει δημοψήφισμα για να ακούσει τι έχει να πει ο ελληνικός λαός για το ζήτημα. Είναι εξάλλου ο μόνος τρόπος να αρχίσουν διαδικασίες για την ακύρωσή της.
Παρ’ όλα αυτά, ο πολιτικός κόσμος παραμένει κατώτερος των περιστάσεων και ανίκανος να υλοποιήσει την βούληση του ελληνικού λαού, όχι μόνο για την συγκεκριμένη Συμφωνία αλλά γενικότερα για την υπεράσπιση της ελληνικής ακεραιότητας και κυριαρχίας. Γι’ αυτό και ο κόσμος του γυρνάει την πλάτη, όπως συνέβη με τις κομματικές υποψηφιότητες στον Δήμο Θεσσαλονίκης, που απορρίφθηκαν γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Ο νέος Δήμαρχος, φαίνεται να το έχει ήδη προσπεράσει αυτό, αποφεύγοντας να τοποθετηθεί επί του θέματος επικαλούμενος τον «τοπικοαυτοδιοικητικό χαρακτήρα της υποψηφιότητάς του».
Ο κόσμος όμως που τον ψήφισε δεν ξεχνά, ούτε κι εμείς, που δεν θα πάψουμε να απαιτούμε την διεξαγωγή δημοψηφίσματος για μια Συμφωνία που κυρώθηκε πραξικοπηματικά, ενάντια στο Σύνταγμα και τη βούληση του λαού, ενώ οι πραιτοριανοί της κυβέρνησης έπνιγαν τον κόσμο στα χημικά, στο Πισοδέρι με την υπογραφή, και στην πλατεία Συντάγματος με την κοινοβουλευτική κύρωση.