Πέθανε ο Άγγελος Αντωνόπουλος – Θλίψη για τον σπουδαίο ηθοποιό

Σε ηλικία 94 ετών έφυγε από τη ζωή ο σπουδαίος ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος, σκορπίζοντας βαθιά θλίψη στον καλλιτεχνικό κόσμο και σε όσους τον αγάπησαν μέσα από την πορεία του στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση.

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος μεγάλωσε στην Αρχαία Ολυμπία αλλά είχε ιδιαίτερη σύνδεση με τη Νότια Εύβοια και ειδικά με την Κάρυστο, την οποία αγαπούσε βαθιά και είχε επιλέξει ως τόπο διαμονής τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Η επιθυμία του να ταφεί εκεί πραγματοποιήθηκε, επιβεβαιώνοντας τον ισχυρό δεσμό του με την περιοχή που ο ίδιος αποκαλούσε «ησυχαστήριό» του.

Η διαδρομή του

Με μια μακρά και σπουδαία καλλιτεχνική διαδρομή, ο Άγγελος Αντωνόπουλος άφησε ανεξίτηλο το αποτύπωμά του στον ελληνικό πολιτισμό, ενώ θα παραμείνει στη μνήμη του κοινού ως ένας από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του.

Ως ηθοποιός υπηρέτησε όλα τα είδη του θεάτρου. Ξεκίνησε παίζοντας σε παραστάσεις μεγάλων συγγραφέων Ελλήνων και ξένων υπό την καθοδήγηση του μεγάλου Καρόλου Κουν. Μετά τον Κουν, η διαδρομή του στο θέατρο συνεχίστηκε σε συνεργασία με τον Δημήτρη Μυράτ στο θέατρο Μουσούρη.

Από το 1962 και για δέκα χρόνια συμμετείχε σε μεγάλους θιάσους. Συνεργάστηκε με όλες τις πρωταγωνίστριες και τους πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, σε όλα τα θεατρικά είδη: “Ιούλιος Καίσαρ” (του Σαίξπηρ), “Η άνοδος του Αρτούρου Ούι” (του Μπρεχτ), “Έρωτες των τεσσάρων Συνταγματαρχών” (του Ουστίνοφ), “Ο γλάρος” (του Τσέχωφ), “Τοβάριτς” (του Ζακ Ντε Βαλ) κ.ά.

Στον κινηματογράφο έκανε το ντεμπούτο του με την Εκδρομή και την Παρένθεση του Τάκη Κανελλόπουλου.

Στη συνέχεια, συνεργάστηκε με τον Βασίλη Γεωργιάδη, τον Ντίνο Δημόπουλο, τον Γιάννη Δαλιανίδη, τον Ερρίκο Ανδρέου, τον Γιώργο Τζαβέλλα και τον Φιλοποίμενα Φίνο. Συνολικά έχει παίξει σε πάνω από 30 ταινίες.

Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο του 1971, μετά από πρόταση του σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη να παίξει στο τηλεοπτικό σίριαλ Άγνωστος πόλεμος (του Νίκου Φώσκολου) . Άλλες σειρές είναι Οι Πανθέοι (του Τάσου Αθανασιάδη), Το φως του Αυγερινού, Μαντάμ Σουσού, Ουράνιο Τόξο, Οικογένεια-Οικογένεια Καζίνο, Συμφωνία Σιωπής, Πρόβα νυφικού. Τελευταία του τηλεοπτική εμφάνιση ήταν στα Παιδιά της Νιόβης το 2004.

Το μαγέρικο στην Ολυμπία, ο Ερρίκος Σλήμαν και ο Αλφειός 

Ο Άγγελος Αντωνόπουλος μιλώντας για τα πρώτα χρόνια της ζωής του είχε αναφέρει:
Ο παππούς μου είχε ένα μαγέρικο στην Ολυμπία, όπου έτρωγαν οι σιδηροδρομικοί και οι αρχαιολόγοι. Ο παππούς της μητέρας μου, την ημέρα που γεννήθηκε, κέρασε από τη χαρά του όλο το ταβερνείο και τότε ένας αρχαιολόγος είπε: “Θα τη βαφτίσω εγώ!…”
Ήρθε στη βάπτιση από τις Μυκήνες και της έδωσε το όνομα Μυκήνα. Ήταν ο Ερρίκος Σλήμαν.
Ήμουν πολύ δεμένος με τη μάνα μου.
Έχασα τον πατέρα μου όταν ήμουν δύο ετών.
Μεγάλωσα με μια γυναίκα μαυροφορεμένη, μ’ ένα τσεμπέρι στο κεφάλι, αλλά με πλεόνασμα ψυχής.
Έφερε κοντά μου όλα εκείνα τα στοιχεία που δημιουργούν τη συγκίνηση της ζωής.
Προερχόταν από τον κόπο, από τα βάσανα, από την ταλαιπωρία.

Σύντομα φύγαμε από τον Πειραιά και πήγαμε στην Αρχαία Ολυμπία.
Η ζωή στο χωριό ήταν ευλογία Θεού.
Είχαμε σταφίδα, μερικές κότες, όταν βρίσκαμε καλαμπόκι φτιάχναμε ψωμί.
Εκεί δεν πεινάσαμε. Δεν ζήσαμε τη μεγάλη συμφορά των πόλεων, που μάζευε το κάρο της δημαρχίας από τους δρόμους τους ανθρώπους.
Σε αυτή τη μάνα χρωστώ τα πάντα.
Όπως και στους δασκάλους μου.
Είχα πολύ ωραίους δασκάλους στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο.
Στην τάξη μαζευόμαστε περίπου ενενήντα παιδιά κάθε πρωί, γιατί έρχονταν και από τα γύρω χωριά.

Από τότε έγραφα ποιήματα.
Δημοσιεύτηκε, μάλιστα, ένα στην ”Αυγή” του Πύργου, μία σημαντική εφημερίδα, από τον Τάκη Δόξα, στη στήλη ”Νέοι Ποιητές”.
Ένιωσα συγκίνηση και ταραχή, αλλά μαζί και ευθύνη.
Μεγάλωσα στην Αρχαία Ολυμπία και είναι σαν να μην έφυγα ποτέ. Τα όνειρά μου είναι στο Αλφειό και κάνω μπάνιο. Ή πάω στο Γυμνάσιο, ή στο σταθμό του τρένου, που ήταν τα αγαπημένα μου μέρη. Εκεί βλέπω τα όνειρά μου τόσα χρόνια.
Ανεβάσαμε σαν παιδιά ένα θεατρικό έργο πάνω σε μια ταράτσα, έγινε χαμός, μαζεύτηκαν όλοι και ήταν αρκετό για να μπει το μικρόβιο»