Σε μια εποχή που η χώρα μας δοκιμάζεται πολιτικά, οικονομικά και κοινωνικά, ένα φαινόμενο ολοένα και πιο συχνό προκαλεί απορία αλλά και προβληματισμό: η όλο και εντονότερη παρουσία στον δημόσιο διάλογο ανθρώπων που, ενώ είχαν τη δυνατότητα να αναλάβουν ευθύνη, επέλεξαν να μείνουν θεατές.
Γράφει ο Στάθης Κοντός*
Μιλάμε για εκείνους που εκλέχθηκαν αλλά δεν αποδέχτηκαν το αξίωμα. Για εκείνους που προτίμησαν την άνεση της κερκίδας από την πίεση του αγώνα. Και παρ’ όλα αυτά, είναι σήμερα οι πιο πρόθυμοι να κουνήσουν το δάχτυλο, να κάνουν μαθήματα ηθικής, να κρίνουν πρόσωπα, αποφάσεις, θεσμούς.
Το φαινόμενο δεν είναι νέο. Όμως εντείνεται. Και γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό όταν η κριτική αυτή εκφέρεται από ανθρώπους που δεν γνωρίζουν ούτε τα βασικά του πολιτικού και οικονομικού συστήματος στο οποίο ζούμε. Όχι απλώς απέχουν —δεν καταλαβαίνουν κιόλας. Κι όμως, εκφέρουν λόγο με βεβαιότητα. Συχνά από θέση “ανωτερότητας”, σαν να ξέρουν κάτι που οι “αφελείς” πολίτες αγνοούν.
Ας το πούμε καθαρά:
Η κριτική είναι θεμιτή. Η συμμετοχή είναι δικαίωμα. Αλλά η ευθύνη είναι επιλογή.
Και όταν κάποιος επιλέγει να μη σηκώσει το βάρος της ευθύνης, η φωνή του δεν μπορεί να έχει το ίδιο βάρος με εκείνου που μπήκε στη μάχη, πήρε αποφάσεις, εκτέθηκε, κρίθηκε.
Το να έχεις άποψη είναι αναφαίρετο δικαίωμα.
Αλλά το να παριστάνεις τον τιμητή, ενώ αρνήθηκες να σταθείς εκεί που σε έταξε η κοινωνία, είναι υποκρισία.
Ο δημόσιος διάλογος αξίζει κάτι καλύτερο:
Λιγότερους “ειδικούς της αποχής” και περισσότερους υπεύθυνους πολίτες.
* Ο Στάθης Κοντός είναι Γενικός Γραμματέας στον Δήμο Τήλου